ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ: ਡਿਸਲੈਕਸੀਆ ਬਾਰੇ ਕਿਹੜੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਹੈ

ਹਰ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਬੱਚੇ ਹਨ ਜੋ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਪੰਨੇ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ: ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਮਾੜੀ ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ, ਪਹਿਲੀ ਧਾਰਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਠ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਉਸ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦਾ ਲੰਮਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ।

ਡਿਸਲੈਕਸੀਆ ਵਿਗਿਆਨਕ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ‘ਸ਼ਬਦ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ’ ਅਤੇ ‘ਜਮਾਂਦਰੂ ਸ਼ਬਦ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ’ ਵਰਗੇ ਨਾਵਾਂ ਹੇਠ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਲੇਬਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਡਿਸਲੈਕਸੀਆ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਆਲਸ, ਬੁੱਧੀ, ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਤੰਤੂ-ਵਿਕਾਸ ਸੰਬੰਧੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਲਾਸਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸ਼ਬਦ ਪਛਾਣ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਆਖਿਆ ਧੁਨੀ ਵਿਗਿਆਨ ‘ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ – ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ। ਉਹ ਸੂਝ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਕਰੀਨਿੰਗ, ਨਿਦਾਨ, ਅਤੇ ਸਬੂਤ-ਆਧਾਰਿਤ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਹਨ।

ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧੁਨੀ ਵਿਗਿਆਨ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਡਿਸਲੈਕਸੀਆ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਇੱਕੋ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਈ ਖਤਰੇ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦਾ ਦਿਸਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਬਾਹਰੋਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤਰੀਵ ਮਾਰਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਿ ਕੀ ਡਿਸਲੈਕਸੀਆ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਸਮੱਸਿਆ, ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ: ਕਿਸ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ?

ਸਕੇਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਛੋਟੇ ਨਮੂਨੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਕੇਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਨਮੂਨਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੁਕਵੇਂ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਸਮਾਨ ਪਿਛੋਕੜ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਰਥਪੂਰਨ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਉਪਾਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵਿਆਪਕ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ‘ਵਿਜ਼ੂਅਲ’ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਬੰਧਤ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਬੱਚਾ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਬਿੰਦੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਬੱਚਾ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਕਈ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਏਨਕੋਡ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ – ਪ੍ਰਿੰਟ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਕਿਸਮ।

ਹੁਣ ਚੁਣੌਤੀ ਅਨੁਵਾਦਕ ਹੈ। ਕੀ ਅਸਲ ਸਕੂਲਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ, ਭਰੋਸੇਮੰਦ, ਬਾਲ-ਅਨੁਕੂਲ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭਾਸ਼ਾ, ਤਜਰਬੇ ਅਤੇ ਮੌਕੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹਨ? ਅਤੇ ਕੀ ਇਹ ਰੀਡਿੰਗ ਜੋਖਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰਵਾਇਤੀ ਭਾਸ਼ਾ-ਅਧਾਰਿਤ ਸਕ੍ਰੀਨਰਜ਼ ਗੁਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ?

ਭਾਰਤ-ਯੂਕੇ ਦਾ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਸਾਡੇ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ

ਇਹ ਉਹ ਸਵਾਲ ਸਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਇਹ ਉਹ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਮੌਜੂਦਾ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ, ਸਾਡਾ ਅਧਿਐਨ ਇਸ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਮਲਟੀਟਿਊਡਸ, ਯੂਸੀਐਸਐਫ ਡਿਸਲੈਕਸੀਆ ਸੈਂਟਰ, ਸੈਨ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੁਆਰਾ ਵਿਕਸਤ ਇੱਕ ਡਿਜੀਟਲ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਅਤੇ ਖੋਜ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਛੇਤੀ ਰੀਡਿੰਗ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦੇਣ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਸੰਖਿਆ ਦੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਢੁਕਵਾਂ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਟੂਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਫੰਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਨੇ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਤੋਂ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਧਾਂਤ-ਸੰਚਾਲਿਤ ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਉਪਾਵਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਟੈਸਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿੰਡਰਗਾਰਟਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਸਮਾਜਿਕ-ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਸਮੂਹ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ। ਅਸੀਂ ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਿਆਰੀ ਭਾਸ਼ਾ-ਅਧਾਰਿਤ ਰੀਡਿੰਗ ਸਕ੍ਰੀਨਰਾਂ ‘ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਬੱਚਾ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਕਈ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ – ਅੱਖਰਾਂ ਜਾਂ ਅੱਖਰ-ਵਰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ – ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਏਨਕੋਡ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੀ ਬੱਚੇ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਹੁਨਰ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਪੈਟਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੁਕਵੇਂ ਉਪ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲੱਸਟਰ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਡਿਸਲੈਕਸੀਆ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਕਈ ਜੋਖਮ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਔਸਤ ਬੱਚੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਮਾਪ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਅ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਿੱਖਣ ਦੀਆਂ ਅਸਮਰਥਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰੇ ਦੀ ਨਜਿੱਠੋ

ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਕੀ ਪਾਇਆ

ਅਸੀਂ ਪੰਜ ਉਪ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਭਾਸ਼ਾ ਸਕੋਰ ਸਨ ਪਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇਜ਼ ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਸਨ। ਜੇਕਰ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਸ਼ਾ-ਅਧਾਰਿਤ ਉਪਾਅ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੱਚੇ ਖੁੰਝ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਇਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਮਾੜੇ ਕਿਉਂ ਸਨ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਪ-ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਲਟ ਪੈਟਰਨ ਦਿਖਾਇਆ: ਕਮਜ਼ੋਰ ਭਾਸ਼ਾ ਸਕੋਰ ਪਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​​​ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਯੋਗਤਾਵਾਂ, ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਜੋ ਉਮੀਦ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਵਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਹਾਇਕ ਖੋਜਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ। ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਮਾਪਾਂ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਵਿੱਚ 12-16% ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ, ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਰੇਲੂ ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਸਮਾਜਿਕ-ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਬੂਤ ਦਿਖਾਏ। ਇਹ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਐਕਸਪੋਜਰ, ਹਦਾਇਤਾਂ ਅਤੇ ਮੌਕੇ ਦੀ ਛਾਪ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ: ਉਹ ਬੱਚੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਸ਼ਾ-ਅਧਾਰਿਤ ਅਤੇ ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਕਾਰਜਾਂ ‘ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉੱਚ, ਔਸਤ ਜਾਂ ਘੱਟ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਮੂਹ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਾਵਿਤ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਗਰੇਡੀਐਂਟ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਹੁਨਰ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸਨ; ਔਸਤ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਆਮ ਤਰੱਕੀ ਦਿਖਾਈ; ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਖਮ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਇਹਨਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਮਾਪਾਂ ਨੇ ਭਾਸ਼ਾ-ਅਧਾਰਤ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਿੰਨਾ ਇਸਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕੀਤਾ: ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਕੀ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦਾ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਮੋਟੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਮ, ਜਾਂ ਮੋਟੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ।

ਦੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਸਮੂਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਉਪਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਉਪਾਵਾਂ ਤੋਂ ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਤਤਪਰਤਾ, ਵਿਆਪਕ ਜੋਖਮ, ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਅਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ – ਉਹ ਅੰਤਰ ਜੋ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜੇਕਰ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਲੇਬਲ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਪਾਠ ਪੁਸਤਕਾਂ ਤੱਕ: ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੰਚਾਰ ਹੁਨਰ ਅਕਾਦਮਿਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਲੈ ਜਾਓ

ਅਧਿਐਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਜ਼ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਏਨਕੋਡਿੰਗ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਐਕਸਪੋਜਰ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਰਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ – ਅਤੇ, ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰੋਤ। ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਬੱਚਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਕ-ਆਕਾਰ-ਫਿੱਟ-ਸਾਰੀਆਂ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੀਆਂ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾ ਸਕੀਏ।

ਸੰਖੇਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਹੁਨਰ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰੀਡਿੰਗ ਸਕ੍ਰੀਨਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇਜ਼ ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਭਾਰਤ ਦੇ ਬਹੁ-ਭਾਸ਼ਾਈ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਖੋਜ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਮਝ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਮੌਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋਖਮ ਤੁਰੰਤ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਘਰੇਲੂ ਭਾਸ਼ਾ, ਸਕੂਲ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਟੈਸਟਿੰਗ ਭਾਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ। ਭਾਸ਼ਾ-ਭਾਰੀ ਸਕ੍ਰੀਨਰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੋ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਛਾਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੱਟ ਸਕੋਰ ਅਪਾਹਜਤਾ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸੀਮਤ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਘੱਟ ਪਛਾਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਪਰ ਛਾਪਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਏਨਕੋਡਿੰਗ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲਤ ਲੇਬਲ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬੇਸਹਾਰਾ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਭਾਸ਼ਾ-ਅਗਿਆਨਵਾਦੀ ਹੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕੀ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਉਹ ਇਕੁਇਟੀ ਮੁੱਦਾ ਹਨ।

ਲੈਬ ਤੋਂ ਕਲਾਸਰੂਮ ਤੱਕ

ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਤਕ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੀ ਸੰਭਵ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਮਰਪਿਤ ਰਾਜ ਸੰਸਾਧਨਾਂ, ਸਕੂਲ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਅਤੇ ਫੰਡਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਥਤ, ਇਸ ਨੇ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਤੋਂ ਅਸਲ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਟੀਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਸਰਣ ਕੀਤਾ।

ਭਾਰਤ ਕੋਲ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਅਭਿਲਾਸ਼ੀ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੈ: ਸਰਕਾਰਾਂ, ਜਨਤਕ ਅਦਾਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਫੰਡਰ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ, ਬਹੁ-ਭਾਸ਼ਾਈ, ਸਕੂਲ-ਅਧਾਰਤ ਖੋਜ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਆਈਆਈਟੀ ਗਾਂਧੀਨਗਰ ਦੀ ਫੰਕਸ਼ਨਲ ਵਿਜ਼ਨ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬੋਧਾਤਮਕ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਸਹਿਭਾਗੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਕੂਲਾਂ, ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅੰਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਬੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਫੰਡਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ।

ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੋ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਟੂਲ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਧੁੰਦਲੇ ਹਨ – ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ, ਨਿਰਪੱਖ, ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

(ਡਾ. ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਰਾਮਾਮੂਰਤੀ ਬੋਧਾਤਮਕ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗੀ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਭਾਗ, ਆਈਆਈਟੀ ਗਾਂਧੀਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹੈ। mahalakshmi.r@iitgn.ac.in)