ਜਨੁ ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਕੀ ਜਾਣੈ ਕੀ ਅਚਰਜ ਹੈ? ਜਿਉ ਜਲੁ ਜਲ ਮਹਿ ਪਾਸਿ ਨ ਨਿਕਸੈ ਤਿਉ ਧੁਰਿ ਮਿਲਿਓ ਜੁਲਾਹੋ ॥੧॥ ਹਰਿ ਕੇ ਲਾਗਾ ਮੁਖ ਤਉ ਮਤਿ ਕਾ ਭੋਰਾ ॥ ਜਉ ਤਨੁ ਕਾਸੀ ਤਜਹਿ ਕਬੀਰਾ ਰਮਈਐ ਕਹ ਨਿਹੋਰਾ ॥੧॥ ਰਹਉ ਕਹਤੁ ਕਬੀਰੁ ਸੁਨਹੁ ਰੇ ਲੋਇ ਭਰਮਿ ਨ ਭੁਲਹੁ ਕੋਇ ॥ ਕਿਆ ਕਾਸੀ ਕਿਆ ਉਖਰੁ ਮਗਰੁ ਰਾਮੁ ਰਿਦੈ ਜਉ ਹੋਇ ॥ 2.3 ਨਿੱਤ ਫ਼ਰਮਾਨ ਅਰਥ:- ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ (ਮੁੜ) ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ (ਕਬੀਰ) ਜੁਲਾਹੇ ਨੇ (ਭੀ) ਆਪਣੀ ਹਉਮੈ ਮਿਟਾ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸਾਧਾਰਨ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ (ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਇਕਮਿਕ ਹੋ ਜਾਣਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।੧।) ਹੇ ਸੰਤ ਜਨੋ! (ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿਚ) ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਕੰਵਲ ਹਾਂ (ਭਾਵ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਕਿ ਮੈਂ ਕਾਂਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮਗਹਰ ਆਇਆ ਹਾਂ) (ਪਰ, ਜੇ) ਕਾਂਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ (ਹੇ ਕਬੀਰ) ਸਰੀਰ ਵਿਚ (ਤੂੰ) ਕੀਹ ਲਾਭ ਹੈ! ਇਸ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਂਸ਼ੀ ਕੀਹ ਅਤੇ ਕਾਲਰਥਾ ਮੱਘਰ ਕੀਹ (ਦੋਵੇਂ ਥਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ) ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
