ਪਟਿਆਲਾ, 19 ਅਪ੍ਰੈਲ 2026; ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਪਿੰਦਰ ਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਮੋੜ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਰਾਹ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ 65 ਸਾਲਾ ਮਾਂ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਟੁੱਟੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਸੀ।
ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲਈ ਗਈ, ਫਿਰ ਰਜਿੰਦਰਾ ਹਸਪਤਾਲ, ਪਟਿਆਲਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਦਵਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਪਰ ਹਾਲਤ ਸੁਧਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਿਗੜਦੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਰਿਪੋਰਟ ਆਈ, ਤਾਂ ਇੰਜ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ-ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇਦਾਨੀ ਦਾ ਕੈਂਸਰ ਸੀ।
ਗੁਰਪਿੰਦਰ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਉਸ ਮਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਵਾਲ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਾਲਿਆ। ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗਰੂਰ ਦੇ ਟਾਟਾ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਕੈਂਸਰ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਲਾਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਝਟਕੇ ‘ਚ 60-65 ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਰਕਮ ਡਰਾਈਵਰ ਦੀ ਸੀਮਤ ਆਮਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਗੁਰਪਿੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਸਵਾਲ ਸੀ – “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਕਰਜ਼ਾ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਨ ਆਈ. ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਸੇ ਅਣਪਛਾਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਆਸ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਫੜਦਿਆਂ ਗੁਰਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉੱਥੇ ਨਾਮ ਦਰਜ ਕਰਵਾਇਆ। ਕੁਝ ਹੀ ਦੇਰ ‘ਚ ਉਸ ਦੇ ਮੋਬਾਈਲ ‘ਤੇ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਮਾਰਟ ਕਾਰਡ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਦੀ ਲਾਗਤ ਵਾਲੇ ਇਲਾਜ – ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਗੇ ਟੈਸਟ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀਮੋਥੈਰੇਪੀ, ਦਵਾਈਆਂ, ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਆਈਸੀਯੂ, ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ ਅਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ – ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਰਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ, “ਮਾਂ ਤਾਂ ਮਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ… ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਕੀਮਤ ‘ਤੇ ਬਚਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਰੱਬ ਨੇ ਇਸ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਇਆ।” ਇਹ ਕੇਸ ਡਾਕਟਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਸੀ। ਕੈਂਸਰ ਬੱਚੇਦਾਨੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਿਗਰ ਅਤੇ ਫੇਫੜਿਆਂ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕੀਮੋਥੈਰੇਪੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਕੀਮੋਥੈਰੇਪੀ ਦੇ ਨੌਂ ਹੋਰ ਦੌਰ ਖੁਰਾਕ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘਟਾ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਟਿਊਮਰ ਇਕ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਸੀਮਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਅੱਠ ਘੰਟੇ ਦੇ ਲੰਬੇ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਦ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਾਂ ਨੇ 35 ਤੋਂ 40 ਟਾਂਕੇ ਲਾਏ। ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਂ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਆਈਸੀਯੂ ‘ਚ ਰਹੀ ਅਤੇ ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ ‘ਤੇ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਡ ‘ਚ ਸ਼ਿਫਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਗੁਰਪਿੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਦਾ-ਕਦੇ ਦਵਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੰਦਾ। ਅੱਠ ਦਿਨ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿਚ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਮੁੜ ਆਈ ਹੈ। ਗਲੇ ਦੇ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਜਾਂਚ ਲਈ, ਉਹ ਫਾਲੋ-ਅੱਪ ਲਈ ਮੁੱਲਾਂਪੁਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਕੁਝ ਦਵਾਈਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਗੁਰਪਿੰਦਰ ਨੇ ਖੁਦ ਖਰਚਿਆ, ਪਰ ਬਾਕੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਇਸ ਸਕੀਮ ਤਹਿਤ ਮੁਫਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਨੀਕੋਲੋਜੀ ਦੇ ਡਾ. ਸ਼ਿਵਾਲੀ ਨੇ ਸਰਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਟਾਟਾ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਦੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਸਰਜਰੀ ‘ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਸਮੇਤ 8 ਲੱਖ
ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾ ਖਰਚਾ
ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਡਰਾਈਵਰ ਗੁਰਪਿੰਦਰ ਲਈ ਇਹ ਰਾਹਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੁਣ ਰਾਹਤ ਮਿਲੀ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ ਬਿਨਾਂ ਇਲਾਜ ਦੇ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗੀ… ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਉਮੀਦ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।”
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਲਾਜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਕੇ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।