ਆਲਮੀ ਮਾਨਤਾ ਜੁਲਾਈ 1998 ਵਿੱਚ ਸਾਰਨਾਥ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯੂਨੈਸਕੋ ਦੀ ਅਸਥਾਈ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 28 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਡੀਕ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਾਈਲ ਫੋਟੋ। ਇਹ ਮਾਨਤਾ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਪੂਰਬੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰਨਾਥ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ 45ਵੀਂ ਯੂਨੈਸਕੋ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਰਾਸਤ ਸਾਈਟ ਵਜੋਂ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਐਲਾਨ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਦੇ ਬੁਸਾਨ ‘ਚ ਆਯੋਜਿਤ ਯੂਨੈਸਕੋ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਰਾਸਤ ਕਮੇਟੀ ਦੇ 48ਵੇਂ ਸੈਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਚੌਥੇ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਰਾਸਤੀ ਸਥਾਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਧੀ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਲਮੀ ਮਾਨਤਾ ਨੇ 28 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਡੀਕ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਨਾਥ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜੁਲਾਈ 1998 ਵਿੱਚ ਯੂਨੈਸਕੋ ਦੀ ਅਸਥਾਈ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਵਿਰਾਸਤੀ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਆਗਰਾ ਖੇਤਰ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਜ ਮਹਿਲ, ਆਗਰਾ ਦਾ ਕਿਲਾ, ਅਤੇ ਐੱਫ. ਇਹ ਮਾਨਤਾ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਪੂਰਬੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੋਨੀਤ ਵਿਰਾਸਤੀ ਜ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਆਈਕਾਨਿਕ ਚੌਖੰਡੀ ਸਟੂਪਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੱਠਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਧਮੇਖ ਸਟੂਪਾ, ਧਰਮਰਾਜਿਕਾ ਸਟੂਪਾ, ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਸ਼ੋਕਨ ਥੰਮ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁੱਖ ਇਤਿਹਾਸਕ ਬਣਤਰਾਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਗੋਲ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਇਕੱਠੇ, ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਾਰਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬੋਧੀ ਮੱਠ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰਲ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੇ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸੰਰਚਨਾਤਮਕ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਸਾਰਨਾਥ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਬੁੱਧ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮਚਕ੍ਰ ਪ੍ਰਵਰਤਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਅੰਦੋਲਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਲਗਭਗ 26 ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ, ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਪਟਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਸਾਧਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਲੰਗਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਰਾਜ ਦੇ ਸੈਰ ਸਪਾਟਾ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਖੇਤਰੀ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੋੜ ਵਜੋਂ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ। ਯੂਨੈਸਕੋ ਟੈਗ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਸੈਰ-ਸਪਾਟਾ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮਰਪਿਤ ਬੋਧੀ ਸਰਕਟ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ। ਦਾ ਅੰਤ
